Een eerlijke e-mailreeks over de uitputting, twijfel, schuldgevoelens en eenzaamheid waar bijna niemand écht over praat.

JE STAAT ALTIJD AAN. En ondertussen raakt jouw hoofd voller, jouw lichaam vermoeider en jouw rust verder weg.

Want mantelzorg gaat niet alleen over zorgen voor iemand anders.
Het gaat óók over:

• altijd alert zijn
• jezelf wegcijferen
• schuldgevoel voelen wanneer je rust neemt
• doorgaan terwijl je eigenlijk leeg bent

Misschien herken je het wel…

Dat je constant “aan” staat.
Dat je nauwelijks écht ontspant.
Dat je probeert alles vol te houden terwijl niemand ziet hoeveel spanning jij ondertussen met je meedraagt.

En misschien zeg je vaak:

“Het gaat wel.”

Terwijl je vanbinnen vooral moe bent.
Niet alleen lichamelijk, maar moe van altijd sterk moeten zijn.

Mag ik eerlijk zijn?

Veel mantelzorgers raken zó gewend aan zorgen…dat ze niet meer merken hoeveel ze zelf dragen.

Je raakt gewend aan doorgaan, aan aanpassen en aan overleven.
En ondertussen raak je jezelf soms langzaam een beetje kwijt.

Misschien voel je irritatie waar je van schrikt.
Misschien voel je schuld wanneer je behoefte hebt aan rust.
Misschien voel je je eenzaam, ook al ben je de hele dag bezig voor een ander.

Dat betekent niet dat je tekortschiet.
Het betekent vaak dat je al te lang over je grenzen heen gaat.